Το ελληνικό κόσμημα δεν γεννήθηκε ως διακόσμηση. Γεννήθηκε ως μαρτυρία ύπαρξης.
Εδώ και πέντε χιλιάδες χρόνια, η ύλη —o χρυσός, το ασήμι —δεν υπηρετεί τη λάμψη, αλλά το νόημα.
Το κόσμημα φοριέται όχι για να φανεί, αλλά για να θυμίσει.
Θυμίζει στον άνθρωπο ποιος είναι, τι φέρει μέσα του,
και ποια κατεύθυνση καλείται να ακολουθήσει.
Από τον μύθο έως τον Λόγο, από το φυλαχτό έως τον σταυρό,
το κόσμημα στέκεται στο όριο: ανάμεσα στο σώμα και στο άυλο, στο πρόσκαιρο και στο αιώνιο.
Στον πυρήνα αυτής της διαδρομής υπάρχει ένα λιτό σύμβολο: ΕΙ.
Όχι ως απάντηση, αλλά ως κατάφαση.
Όχι ως γνώση, αλλά ως παρουσία.
ΕΙ – είσαι
Πριν από κάθε ερώτημα, προηγείται το είναι.
Και το κόσμημα γίνεται μνήμη αυτής της αλήθειας.
Εδώ, η δημιουργία δεν προσθέτει.
Αποκαλυπτει
στην αγαπημένη μου θεία Άννα Αϊβαζόγλου
μου έμαθε όταν ήμουν ακόμη 13 ετών ότι η φιλοσοφία δεν είναι στα βιβλία, αλλά στον τρόπο που αναπνέεις ανάμεσα στις σελίδες τους.